Geweld
Eenmaal geconfronteerd met het botte geweld dat de staat mag uitoefenen, ontkom je er niet aan over geweld als zodanig
na te denken.
Ik heb er in mijn persoonlijke leven weinig mee te maken gehad. Een vader die sporadisch uit zijn slof schiet en een
ouder broertje dat soms op onaangename wijze laat merken dat hij de sterkste is. Daar houdt het wel mee op. Nooit kom
ik een situatie dat ik me met geweld moet verdedigen, gesteld al dat ik dit kan. Is dit een luxe situatie? Ik denk het
niet. Ik zie het ook niet gebeuren bij de mensen in mijn omgeving. Het is mijn ervaring dat de grote meerderheid van de
mensen er helemaal niet op uit zijn geweld te plegen. De vreselijke incidenten die voorkomen, wekken algemene afschuw
wat juist aantoont hoe men deze als een abnormaliteit ervaart.
Overigens moet ik bekennen dat ik met het begrip zinloos geweld behoorlijk in mijn maag zit. Het veronderstelt namelijk
zinvol geweld. Die term staat me niet aan. Spreek dan maar liever van noodzakelijk geweld.
Maar er is meer. Is er niet krankzinnig veel zinloos geweld in de wereld? Hoe zit dat met het platbombarderen van
steden in de Tweede Wereldoorlog? Hoe zit dat met Hiroshima en Nagasaki? Hoe zit het met onze 6000 gesneuvelden bij de
politionele acties om maar niet te spreken van een veelvoud daarvan aan de andere kant? Een lijst die je moeiteloos
kunt uitbreiden. Zinvol? Kom nou, met de beste wil van de wereld kan ik het niet eens noodzakelijk noemen. En waarom
gaat dit maar door?
Wat is er toch met de mensen aan de hand dat zulke dingen gebeuren? Wie wil dat nou? En waarom lopen we daarvoor niet
massaal de straat op?
Bekijk ook de pagina Het huis aan de overkant