Wat handen kunnen maken
Een drang om met mijn handen bezig te zijn, is er voor zover ik mij kan herinneren, altijd geweest. Het kan in de genen zitten maar het kan ook met schoolervaringen te maken hebben. Op de lagere school, gelegen in een volksbuurt, ben ik gedoemd tot stil zitten en wachten, eeuwig wachten. Die klassikale leeslessen… naar dat gehakkel van anderen te moeten luisteren terwijl je zelf niet verder mag. Dat moet een uitlaatklep hebben.
Tekeningetjes maken, papiertjes vouwen, poppetjes maken van stukjes stopverf en klei, je kunt het zo gek niet bedenken of ik ben er mee bezig. Als ik er tenminste de kans voor krijg, het toezicht is streng. Is dat mijn voorportaal van handvaardigheid?
Gericht bezig zijn komt op de kweekschool tijdens handenarbeid aan de orde. Het gaat vooral om de technieken. Hout, papier, karton, klei - het is me op het lijf geschreven. Ik ga ermee door, het laat me niet los, nooit meer. Alle materialen zijn goed behalve metaal en steen. Klussen? Ook goed. Het is niet bij te houden. Meubels maken, tapijt knopen, borduren? Prima. Het liefst naar eigen ontwerp.
Heel veel later zit ik tijdens vergaderingen tekeningetjes te maken. Het worden vaak ontwerpjes voor houtsnijwerk. En nu? Nog steeds zit ik met papiertjes te rommelen bij luisterprogramma's op de TV.