Esperanto
Het is voor mij een openbaring dat een taal zich zo gemakkelijk laat leren. Vele jaren Frans, Duits en
Engels zijn eraan vooraf gegaan. Je beseft dan hoeveel tijd er is besteed aan de ingewikkelde grammatica's
met hun talrijke uitzonderingen en hoe het accent ligt op het schriftelijke taalgebruik. Niets van dat al
bij Esperanto. Een grammatica met vaste regels zonder uitzonderingen, de vervoeging van werkwoorden als
geniale vondst en ga zo maar door. Binnen een jaar beheers ik die taal beter dan mijn Frans, Duits en
Engels bij elkaar. De twee internationale congressen die ik bijwoon, bieden een prachtige gelegenheid in
deze taal te communiceren met buitenlanders van allerlei opleidingsniveaus.
Je ziet in de loop der jaren ook gebeuren dat de taal geen algemene ingang vindt ondanks de sympathie
waarmee het streven over het algemeen bejegend wordt. Wat een gemiste kans! Als ik erop terugkijk, dan
denk ik dat internationale arbeiderscongressen, waarvan er talrijke geweest zijn, de sleutel hadden moeten
vormen tot invoering van Esperanto.
Nog steeds ben ik lid van de sterk ingekrompen bond. Ik kan het niet over mijn hart verkrijgen het
lidmaatschap op te zeggen hoewel ik er al heel lang niets meer aan doe. Zo'n idee laat je niet meer los.
Wie weet waar in deze verdeelde wereld de taal nog eens tot leven komt.