Politiek
Mijn sluimerende politieke belangstelling komt in de tweede klas van de kweekschool tot leven door een
nieuwe klasgenoot, een fanatieke jong-socialist afkomstig van het Friese platteland. Belangstelling voor
samenleving en maatschappij en de daaruit voortvloeiende activiteiten nemen dan een centrale plaats in. In
die tijd word ik ook een actief Esperantist en sluit ik me aan bij de AJC (Arbeiders Jeugd Centrale).
Mijn vriend en ik behoren tot de eerste generatie leden van de Partij van de Arbeid. De 'doorbraak'
spreekt ons geweldig aan. We doen mee aan manifestaties en zijn druk in de weer met propaganda. De eerste
na-oorlogse verkiezingen komen eraan en nu gaat het gebeuren. Velen verwachten dat de PvdA de absolute
meerderheid in het land zal behalen. Op de verkiezingsdag zitten we niet op school maar staan pamfletjes
uit te delen bij de stemlokalen op De Eilanden, de volkswijk waar mijn vriend woont. Opvallend is dat er
talrijke negatieve reacties zijn. En 's avonds bij het tellen van de stemmen blijkt hoe ontzaglijk
populair de CPN is. Vergeleken met alle andere partijen bereikt de stapel biljetten CPN een bizarre
hoogte. Niks absolute meerderheid in het land en al helemaal niet op De Eilanden. De communisten vieren
feest.
Een totale politieke deceptie volgt wat mij betreft als de PvdA besluit aan de z.g. politionele acties in
Nederlands-Indië deel te nemen. Ik vind dat een enorme miskleun, heb er totaal geen begrip voor en bedank
prompt als lid. Nooit ben ik meer lid van een politieke partij geworden. Wel behoud ik mijn politieke
belangstelling en stem altijd op de PvdA.
Het lidmaatschap van de AJC spreekt mij niet zo aan. De oude garde van voor de oorlog neemt het heft in
handen terwijl je zelf eigenlijk al te oud bent om je nog aan te passen aan de bestaande gebruiken. Wel
blijf ik een aantal jaren actief in de Esperanto jongeren beweging.